مقیم حیرت خویشم ازین پسکوچه ها دورم

نفس بودم فغان گشتم دگر از من چه می خواهی

ندارم آنقدر طاقت که نتوان داشت معذورم

نه از دنیا غم اندیشم نه عقبایی ست در پیشم

درین محفل که پردازد به داد ناتوان من

شنیدن در عدم دارد دماغ ناله مورم

محبت از شکست دل چه نقصان می کند بیدل