مشت خاکی را به ذوق خون شدن می پرورم

نی سر تعمیر دل دارم نه تن می پرورم

با نگاه دیده قربانیانم توامی است

بی نفس عمری ست خود را درکفن می پرورم

صبر دارم تا کجا آتش به فریادم رسد