با نگاه دیده قربانیانم توامی است

نی سر تعمیر دل دارم نه تن می پرورم

مشت خاکی را به ذوق خون شدن می پرورم

بی نفس عمری ست خود را درکفن می پرورم

صبر دارم تا کجا آتش به فریادم رسد

تخم نومیدی سپندم سوختن می پرورم