جنون من چو نگه قابل تسلی نیست

اگر به چرخ برآیم همان زمینگیرم

ز یاس قامت خم گشته ناله ام نفس است

شکسته اند به درد کمان تدبیرم

مگر به دیده حیران کنند زنجیرم

نگشت لنگر آسایشم زمینگیری

چو سایه می برد از خویش پای در قیرم