چو سایه می برد از خویش پای در قیرم

جنون من چو نگه قابل تسلی نیست

مگر به دیده حیران کنند زنجیرم

نگشت لنگر آسایشم زمینگیری

نوای پست و بلند زمانه بسیارست

خیال چند فریبد به هر بم و زیرم

رمید فرصت هستی و من ز ساده دلی