رمید فرصت هستی و من ز ساده دلی

چو سایه می برد از خویش پای در قیرم

نوای پست و بلند زمانه بسیارست

خیال چند فریبد به هر بم و زیرم

چو صبح می روم از خویش تا نفس گیرم

دلیل حجت جاوید بیش از اینم نیست

که بی تو زنده ام و یک نفس نمی میرم