چو صبح می روم از خویش تا نفس گیرم

نوای پست و بلند زمانه بسیارست

خیال چند فریبد به هر بم و زیرم

رمید فرصت هستی و من ز ساده دلی

دلیل حجت جاوید بیش از اینم نیست

که بی تو زنده ام و یک نفس نمی میرم

به جای ناله نفس هم اگر کشم کم نیست