دهان مارگل کرد از گریبان گلوگیرم

به دام حیرت صیادکو اندیشه فرصت

چکیدن در شکست رنگ دارد خون نخجیرم

سری در خویش دزدیدم به فکر حلقه زلفی

سراپایم خطی داردکه خاموشیست مضمونش

قضاگویی به کلک موی چینی کرد تحریرم

چو موج گوهرم باید زمینگیر ادب بودن