برش قطع روانی کرده است از آب شمشیرم

سراپایم خطی داردکه خاموشیست مضمونش

قضاگویی به کلک موی چینی کرد تحریرم

چو موج گوهرم باید زمینگیر ادب بودن

چه سازم سستی طالع زخویشم برنمی آرد

وگرنه چون مژه در پر زدنها نیست تقصیرم

غبار حسرتم وامانده از دامان پروازی