به خشت نقش قدم کرده اند تعمیرم

نگاه دیده آهوست وحشتی که مراست

به روز هم نتوان کرد قطع شبگیرم

چو جاده رنگ بنای مرا شکستی نیست

مپرس ز آتش شوق که داغم ای ناصح

که چون سپند مبادا به ناله درگیرم

من آن ستمزده طفلم که مادر ایام