مپرس ز آتش شوق که داغم ای ناصح

به روز هم نتوان کرد قطع شبگیرم

چو جاده رنگ بنای مرا شکستی نیست

به خشت نقش قدم کرده اند تعمیرم

که چون سپند مبادا به ناله درگیرم

من آن ستمزده طفلم که مادر ایام

به جام دیده قربانی افکند شیرم