چرا صیاد چیند دامن ناز از غبار من

گداز خویش دارد چون تب اخگر تباشیرم

جبین از آستان سینه صافان برنمی دارم

چو حیرت آب این آیینه ها کرده ست تسخیرم

که چون آب گهر رنگی ندارد خون نخجیرم

دم پیری سواد ناامیدی کرده ام روشن

غبار زندگی چون مو نمودارست ازین شیرم