دم پیری سواد ناامیدی کرده ام روشن

چو حیرت آب این آیینه ها کرده ست تسخیرم

چرا صیاد چیند دامن ناز از غبار من

که چون آب گهر رنگی ندارد خون نخجیرم

غبار زندگی چون مو نمودارست ازین شیرم

ببینم تا کجا تسکین رسد آخر به فریادم

درین محفل نفس عمری ست از دل می کشد تیرم