درین محفل نفس عمری ست از دل می کشد تیرم

دم پیری سواد ناامیدی کرده ام روشن

غبار زندگی چون مو نمودارست ازین شیرم

ببینم تا کجا تسکین رسد آخر به فریادم

غباری هم ز من پیدا نشد در عرصه امکان

جهان آیینه و من مرده یک آه تاثیرم

فلک صد سال می باید که خم بر گردنم بندد