فلک صد سال می باید که خم بر گردنم بندد

درین محفل نفس عمری ست از دل می کشد تیرم

غباری هم ز من پیدا نشد در عرصه امکان

جهان آیینه و من مرده یک آه تاثیرم

به این فرصت که تا سر در گریبان برده ام سیرم

ز بس دارد دماغ همتم ننگ گرفتن ها

اگرتا حشر گم باشم سراغ خود نمی گیرم