غباری هم ز من پیدا نشد در عرصه امکان

غبار زندگی چون مو نمودارست ازین شیرم

ببینم تا کجا تسکین رسد آخر به فریادم

درین محفل نفس عمری ست از دل می کشد تیرم

جهان آیینه و من مرده یک آه تاثیرم

فلک صد سال می باید که خم بر گردنم بندد

به این فرصت که تا سر در گریبان برده ام سیرم