امل هر جا پرد در حلقه این دام می گیرم

ز فهم مدعا پر دورم افکنده ست موهومی

همه با خویش اگر دارم سخن پیغام می گیرم

کمینگاه دو عالم غفلتم از قامت پیری

هوای کعبه شوقی به شور آورد مغزم را

که چون شمع استخوان را جامه احرام می گیرم

به یاد چشم او چندان جنون آماده است اشکم