هوای کعبه شوقی به شور آورد مغزم را

همه با خویش اگر دارم سخن پیغام می گیرم

کمینگاه دو عالم غفلتم از قامت پیری

امل هر جا پرد در حلقه این دام می گیرم

که چون شمع استخوان را جامه احرام می گیرم

به یاد چشم او چندان جنون آماده است اشکم

که هر مژگان فشردن روغن از بادام می گیرم