که هر مژگان فشردن روغن از بادام می گیرم

هوای کعبه شوقی به شور آورد مغزم را

که چون شمع استخوان را جامه احرام می گیرم

به یاد چشم او چندان جنون آماده است اشکم

ضعیفی گر به این اقبال بالد پایه نازش

به زیر سایه دیوار چندین بام می گیرم

به ذوق پای بوست هیچ جا خوابم نمی باشد