ضعیفی گر به این اقبال بالد پایه نازش

که چون شمع استخوان را جامه احرام می گیرم

به یاد چشم او چندان جنون آماده است اشکم

که هر مژگان فشردن روغن از بادام می گیرم

به زیر سایه دیوار چندین بام می گیرم

به ذوق پای بوست هیچ جا خوابم نمی باشد

همین در سایه برگ حنا آرام می گیرم