همین در سایه برگ حنا آرام می گیرم

ضعیفی گر به این اقبال بالد پایه نازش

به زیر سایه دیوار چندین بام می گیرم

به ذوق پای بوست هیچ جا خوابم نمی باشد

چو موی کاسه چینی اگر بالد شکست من

شبیخون می زنم بر چین و راه شام می گیرم

ز خاموشی معاش غنچه ام تا کی کشد تنگی