شبیخون می زنم بر چین و راه شام می گیرم

به ذوق پای بوست هیچ جا خوابم نمی باشد

همین در سایه برگ حنا آرام می گیرم

چو موی کاسه چینی اگر بالد شکست من

ز خاموشی معاش غنچه ام تا کی کشد تنگی

لبی وا می کنم گل می فروشم جام می گیرم

به آسانی دل از بار تعلق وا نمی گردد