ز خاموشی معاش غنچه ام تا کی کشد تنگی

همین در سایه برگ حنا آرام می گیرم

چو موی کاسه چینی اگر بالد شکست من

شبیخون می زنم بر چین و راه شام می گیرم

لبی وا می کنم گل می فروشم جام می گیرم

به آسانی دل از بار تعلق وا نمی گردد

ز پیمان جنون کیشان گسستن وام می گیرم