لبی وا می کنم گل می فروشم جام می گیرم

چو موی کاسه چینی اگر بالد شکست من

شبیخون می زنم بر چین و راه شام می گیرم

ز خاموشی معاش غنچه ام تا کی کشد تنگی

به آسانی دل از بار تعلق وا نمی گردد

ز پیمان جنون کیشان گسستن وام می گیرم

تمتع چیست زبن بیحاصلانم چون نگین بیدل