غمین مشو به کنارش نشانده می گیرم

به وادیی که کشد حرص تشنه کام زبان

عرق ز جبهه خجلت دمانده می گیرم

هلاک بوی لبی بودم انتظارم گفت :

مرا همین سبق از مکتب ادب کافی ست

که نام یار به لب نگذرانده می گیرم

زناله تا نفس واپسین یقینم نیست