زین عرصه شطرنج جنون تازی هوشست

بر روی دو عالم مژه کردند فرازم

زان پیش که آیینه شود طعمه زنگار

بگذار که چندی به خیال تو بنازم

چیزی نتوان برد اگر رنگ نبازم

تا سجده به همواری خاکم نرساند

دارد گره ابروی محراب نمازم