مپرس از نارسایی تا چه دارد رشته سازم

به یاد چشمی از خود می روم ای فرصت امدادی

که ازگردش رسد رنگی به آن پیمانه نازم

نوای فرصتم آهنگ عبرت نغمه عمرم

به هجرت گر نی ام دمساز آه و ناله معذورم

شکست خاطرم در سرمه خوابیده ست آوازم

ز حیرت در کفم سر رشته ای داده ست پیدایی