ز حیرت در کفم سر رشته ای داده ست پیدایی

مپرس از نارسایی تا چه دارد رشته سازم

به هجرت گر نی ام دمساز آه و ناله معذورم

شکست خاطرم در سرمه خوابیده ست آوازم

که تا مژگان بهم می آید انجام است آغازم

تماشاخانه حسنم بقدر محوگردیدن

تحیر بسکه لنگر می کند آیینه می سازم