ز نومیدی به خود می پیچم و فتراک می سازم

غرور اعتبار از قطره ام صورت نمی بندد

به تدبیر گهر آبی که دارم خاک می سازم

شکار افکن چو خون صیدم از ره برنمی دارد

در این ماتمسرا بیدل مپرس از کسوت شمعم

ز من تا آستینی هست مژگان پاک می سازم