دما غ طاقتی کو تا توان گامی ز خود رفتن

چو وحشت در سواد چشم آهو خانه می سازم

عقوبتها گوارا کرد بر من بی پر و بالی

قفس چندان که تنگی می نماید دانه می سازم

سرشکی ناتوانم لغزشی مستانه می سازم

سر و برگ تسلی دیده ام وضع عبارت را

برای یکمژه خواب اینقدر افسانه می سازم