چو وحشت در سواد چشم آهو خانه می سازم

محبت در عدم بی نشئه نپسندد غبارم را

همان گرد سرت می گردم و پیمانه می سازم

رم لیلی نگاهان گرد تعمیر جنون دارد

عقوبتها گوارا کرد بر من بی پر و بالی

قفس چندان که تنگی می نماید دانه می سازم

دما غ طاقتی کو تا توان گامی ز خود رفتن