محبت در عدم بی نشئه نپسندد غبارم را

که تا نقش تحیر می کشم بتخانه می سازم

سرا پا خار خارم سینه چاک طره یارم

به جسمم استخوان تا صبح گردد شانه می سازم

همان گرد سرت می گردم و پیمانه می سازم

رم لیلی نگاهان گرد تعمیر جنون دارد

چو وحشت در سواد چشم آهو خانه می سازم