جه انی را به شور آوردن و نشنیدنت نازم

عتاب بحر رحمت جوش عفوی دیگر است اینجا

گناه بیگناهی چند نابخشیدنت نازم

تغافل در لباس بی نقابی اختراع است این

تحیر عذرخواهست از خیال گردش چشمی

که با این سرگرانی گرد دل گردیدنت نازم

نبود ای اشک این دشت ندامت قابل جولان