در اول گام از سر تا قدم لغزیدنت نازم

تحیر عذرخواهست از خیال گردش چشمی

که با این سرگرانی گرد دل گردیدنت نازم

نبود ای اشک این دشت ندامت قابل جولان

نفس در آینه بیش از دمی صورت نمی بندد

درین وحشت سرا چون حسرت آرامیدنت نازم

متاع کاروان ما همین یک پنبه گوش است