درین وحشت سرا چون حسرت آرامیدنت نازم

نبود ای اشک این دشت ندامت قابل جولان

در اول گام از سر تا قدم لغزیدنت نازم

نفس در آینه بیش از دمی صورت نمی بندد

متاع کاروان ما همین یک پنبه گوش است

اثر دلال عبرت چون جرس نالیدنت نازم

نفس در عرض وحشت ناز آزادی نمی خواهد