فسردن گاه امکان را محال است آتش دیگر

به چشم بسته شمع انتظار خویش می سوزم

نمی خواهم نفس ساز دل بی مدعا باشد

هوا تا صاف تر گردد غبار خویش می سوزم

چو برق از جرات بی اختیار خویش می سوزم

اگر آسوده ام خواهی به محفل چهره ای بگشا

سپندی جای خویش اول قرار خویش می سوزم