سپندی جای خویش اول قرار خویش می سوزم

فسردن گاه امکان را محال است آتش دیگر

چو برق از جرات بی اختیار خویش می سوزم

اگر آسوده ام خواهی به محفل چهره ای بگشا

نمی دانم چه آتش بر جگر دارد شرار من

که هر جا می شود چشمم دچار خویش می سوزم

خرام فرصت کارم ، وداع الفت یارم