به هر جا می فروزم بر مزار خویش می سوزم

درین گلزار عبرت باد در دست است کوششها

عبث همچون نفس رنگ بهار خویش می سوزم

نه نور خلوتم نی ساز محفل، شعله شمعم

دم نایی به ذوق ناله آسودن نمی داند

نفسها در قفای نی سوار خویش می سوزم

هوای عالم غفلت تحیر شعله ای دارد