دم نایی به ذوق ناله آسودن نمی داند

عبث همچون نفس رنگ بهار خویش می سوزم

نه نور خلوتم نی ساز محفل، شعله شمعم

به هر جا می فروزم بر مزار خویش می سوزم

نفسها در قفای نی سوار خویش می سوزم

هوای عالم غفلت تحیر شعله ای دارد

که در آغوش خود دور از کنار خویش می سوزم