نشستی تا کند پیدا غبار نقش موهومی

به خورشیدم بپوشی تا به عریانی کنی فاشم

گوارا کرده ام بر خویش توفان حوادث را

به چندین موج چون اجزای آب از هم نمی پاشم

حیا نم می کشد از انتظار کلک نقاشم

سر بی سجده باشد چند مغرور فلک تازی

چو آتش پیش پا دیدن به پستی افکند کاشم