چو آتش پیش پا دیدن به پستی افکند کاشم

نشستی تا کند پیدا غبار نقش موهومی

حیا نم می کشد از انتظار کلک نقاشم

سر بی سجده باشد چند مغرور فلک تازی

طرف با آفتاب آگهی دل می برد از دست

تو ای غفلت رسان تا سایه مژگان خفاشم

روم چون شمع گیرم گوشه دامان خاموشی