روم چون شمع گیرم گوشه دامان خاموشی

چو آتش پیش پا دیدن به پستی افکند کاشم

طرف با آفتاب آگهی دل می برد از دست

تو ای غفلت رسان تا سایه مژگان خفاشم

ز تیغ ایمن نی ام هر چند با رنگست پرخاشم

ادب با شوخی طبع فضولم بر نمی آید

به رویم پرده مگشا تا همان بیرون در باشم