ز تیغ ایمن نی ام هر چند با رنگست پرخاشم

طرف با آفتاب آگهی دل می برد از دست

تو ای غفلت رسان تا سایه مژگان خفاشم

روم چون شمع گیرم گوشه دامان خاموشی

ادب با شوخی طبع فضولم بر نمی آید

به رویم پرده مگشا تا همان بیرون در باشم

بساط کبریا پایان خار و خس که می خواهد