طرف با آفتاب آگهی دل می برد از دست

حیا نم می کشد از انتظار کلک نقاشم

سر بی سجده باشد چند مغرور فلک تازی

چو آتش پیش پا دیدن به پستی افکند کاشم

تو ای غفلت رسان تا سایه مژگان خفاشم

روم چون شمع گیرم گوشه دامان خاموشی

ز تیغ ایمن نی ام هر چند با رنگست پرخاشم