به رویم پرده مگشا تا همان بیرون در باشم

روم چون شمع گیرم گوشه دامان خاموشی

ز تیغ ایمن نی ام هر چند با رنگست پرخاشم

ادب با شوخی طبع فضولم بر نمی آید

بساط کبریا پایان خار و خس که می خواهد

به ننگ ناکسی زان در برون رفته ست فراشم

چواشک مضطرب تاکی نشیند نقش من یارب