عنان لغزش پا می کشد عمریست نقاشم

بساط کبریا پایان خار و خس که می خواهد

به ننگ ناکسی زان در برون رفته ست فراشم

چواشک مضطرب تاکی نشیند نقش من یارب

به مرگ از زندگی بیش است یاس بینوای من

کفن کو تا نباید آب گشت از شرم نباشم

چو شمع از امتحان سیرم درین دعوت سرا بیدل