عالم همه زان طرز نگه سرمه غبارست

با دل چقدر دعوی اندازه کند چشم

چون آینه یک جلوه ازین خانه برون نیست

از حیرت اگر حلقه دروازه کند چشم

یارب ز تغافل نفسی غازه کند چشم

کو ساز نگاهی که بود قابل دیدار

گیرم که هزار آینه شیرازه کند چشم