خلوتگه تحیر بر بوالهوس نشد باز

در سرمه هم نهان نیست شور ترانه چشم

در جلوگاه نازش بار نگه محالست

دیگر چه وا نماید حیرت بهانه چشم

مژگان چه دارد اینجا غیر از کرانه چشم

سرمایه نشاطم زبن بحر قطره اشکیست

بالیده ام چوگوهر از آب و دانه چشم