اشکم همین سری به کف دست می کشم

خاکستر سپند من افسون سرمه داشت

دامان ناله ای که ز دل جست می کشم

جز تحفه سجود ندارم نیاز عجز

چون صبح عمر هاست درین وادی خراب

محمل بر آن غبار که ننشست می کشم

بیدل حباب وار به دوشم فتاده است