خاک می گردم به صد بیطاقتیهای سپند

ساغر اندیشه آن سست پیمان می کشم

جوهر آیینه من خامه تصویرکیست

روزگاری شد که ناز چشم حیران می کشم

غیر پندارد عنان ناله آسان می کشم

مشت خون نیم رنگم طرفه شوخ افتاده است

چون حنا دستی به دست و پای خوبان می کشم